Ik hou van schrijven, van woordgebruik, van gedachten die neerflitsen en zinnen vormen. Tevens vind ik het heerlijk om mensen te inspireren, om hen te raken met beelden en tintelingen. Met kippevel momenten en haar dat rechtop gaat staan.

Soms beginnen mijn blogs als een vonkje ; een gedachte tijdens een wandeling, een flard van een gesprek dat uren daarna nog zindert en wilt geschreven worden, een herinnering die zachtjes aan me trekt...

Ik schrijf niet om alles te begrijpen, maar om te mogen stromen. Vaak zonder herlezen, gewoon omdat het eruit móét. Wat mij dan raakt, is jullie reactie. Jullie woorden spiegelen, verdiepen, verruimen mijn blik. Het is in die terugkaatsing

dat ik vaak pas écht voel wat ik geschreven heb. Jullie feedback is goud ; het heeft me gedragen op momenten dat ik wankelde, en het gaf me richting als ik die kwijt was.

(Lees hierover meer in de "over mij" tab hierboven, daar leg ik dat nog beter uit)

Hier deel ik geen grote waarheden, wel kleine kantelingen. Woorden die iets in beweging zetten. Die je misschien doen glimlachen, slikken, of zachtjes knikken omdat ze zo uit het leven gegrepen zijn en waar zovelen mee struggelen.

In deze blogs deel ik geen grote waarheden. Wel kleine en grote kantelingen. Woorden die net dat duwtje geven.
Die je misschien doen glimlachen, slikken, of zachtjes knikken, omdat je jezelf erin herkent. Want ik geloof: we kantelen allemaal. Soms zacht, soms met een ruk. Soms door verlies van een dierbare, maar even goed door het verlies van gezondheid, werk, een droom, een identiteit. Soms geruisloos, soms als een donderslag.

Elke kanteling vraagt iets van ons. Om een stukje los te laten. En tegelijk: om een nieuwe versie van onszelf toe te laten.
Dat is rauw en echt, en ook hoopvol. Ik hoop dat jij jezelf herkent in één of meerdere van deze verhalen. En dat ze jou zachtjes uitnodigen… om te bewegen. In jouw ritme. Op jouw manier.

Welkom in mijn wereld van taal,

waar rouw en veerkracht,

gemis en hoop,

hand in hand

dansen.