De Kantelbeweging
GRATIS
7 ochtenden : zachte ademruimte
in je mailbox
met de "7 Vensters van licht en schaduw"
Een mini-oase van herkenning, richting en rust.
Zonder iets te moeten.
Voel je je soms overweldigd, verdwaald,
of gewoon moe van alles wat "moet"?
Dan is deze gratis 7-daagse voor jou.
➤ Geen overload, geen to-do’s,
➤ Geen verborgen verkooppraatjes.
Gewoon, elke ochtend een korte, warme mail.
Een zin die je raakt.
Een gedachte die opent.
Een herinnering dat je niet alleen bent.
Soms opent een woord een venster dat lang gesloten was.
Wat krijg je precies ?
✅ 7 ochtenden een zachte mail in je inbox (max 3 min
leestijd)
✅ Geen spam, geen verkooppraatjes, puur verbinding
✅ Eén zin die je raakt, een gedachte die opent
✅ Een klein ankerpunt om jouw dag anders te starten
✅ Een liefdevolle herinnering dat je dit niet alleen doet
Deze reeks is gratis. Enkel jouw voornaam , achternaam en e-mailadres volstaan.
en je ontvangt de volgende ochtend meteen jouw eerste mail met ademruimte, zonder iets te moeten doen
Ook al voelt alles donker, er is altijd een venster dat zachtjes opent.
Wie ben ik, en waarom ik dit schreef
Lieve jij,
Soms wou ik verdwijnen.
Niet enkel rouwen, maar écht verdwijnen, in die diepe, donkere poel van het bestaan.
En geloof me: ik heb daar gestaan. Meer dan eens.
Op die koude februariochtend in 2022, in een politiecombi, verdwaasd en verdronken van verdriet,
wist ik: als ik hier geen anker werp, word ik meegesleurd.
Ik kende de golven van rouw al sinds 2004, toen mijn echtgenoot wegviel. Maar dit... dit was een storm die zelfs mijn adem stal. Toch besloot ik: "ik geef mezelf een reddingsboei". Wat dat ging zijn, wist ik nog niet, maar dat ik iets ging nodig hebben, dat stond als een paal boven water.
De dag erna, terwijl alles nog kolkte, lieten mijn vingers hun eigen weg gaan, en typte ik een eerste brief aan Tosh. Zomaar, op LinkedIn. Op Facebook. Ik heb dat ondertussen 101 keer gedaan, die eerste 3 jaar na zijn overlijden. Niet vanuit een plan, maar vanuit nood aan houvast.
Vaak las ik mijn brieven niet eens opnieuw. Maar wat ik wél voelde?
De krop in mijn keel bij het lezen van jullie reacties. De rillingen als iemand schreef: “Je verwoordt wat ik al jaren niet durf zeggen.”
Of: “Dankjewel, dit ben ik ook. Dit herken ik maar al te goed”
Soms herformuleerden mensen mijn woorden. Soms gaven ze er beelden aan. Soms stilte.
Ze maakten bedding van mijn rauwheid. En dát, dat heeft me recht gehouden. Niet het schrijven alleen was helend. Maar jullie. De verbinding. De erkenning. De kracht van gedragen worden, door vreemden die niet langer vreemd aanvoelden.
Dus als jij ooit reageerde, één keer of misschien vaak, weet dan: jij was mijn vuurtoren.
Mijn drijvend stuk hout, toen ik alleen nog water zag, toen ik overspoeld werd, naar de bodem getrokken werd. Dank je. Oprecht. Ik ben er nog niet helemaal. Maar ik ben zoveel verder dan ik had durven dromen.
En deze e-mailreeks? Die schrijf ik nu, voor wie ook maar even wil voelen: "ik hoef dit niet alleen te dragen".
Met respect,
In zachtheid,
met warmte,
Anett
Ik wandel niet meer alleen. Mijn verdriet loopt mee. Maar ook mijn hoop, gevoed door zachtheid,
gedeelde tranen, en elke bedding die ik mocht ontvangen. Dank je!
Wat anderen voelden na het lezen van mijn schrijfsels:
Ik vind het altijd waardevol om jou te lezen, al is het iets dat ik niet verwacht of gewoon ben. Ik ga zelf helemaal anders om met emoties en wanneer ik jouw teksten lees denk ik "ah, zo kan het ook". Vaak benoem je dingen die ik herken op het moment dat ik ze lees maar waarvan ik me niet bewust was dat ze er waren bij mij. Dat alleen al is waardevol want misschien zal ik het een volgende keer dan wel herkennen en zelfs woorden op kunnen plakken.
~ Vicky
Ik lees dikwijls je pakkende woorden, jouw gevoelens. Het sterkt mij. Het komt niet over als negatief. Jij durft het tenminste verwoorden. Het heelt. En inderdaad mensen denken dat je blijft hangen in je verdriet. Je verwerkt en dat is zo belangrijk. Verlies van mensen, verlies van je vroeger leven voor je ziek was voel ik ook aan als verdriet. Je mist je vorige lijf, toen je nog zoveel kon. Ook een verwerking waarvan sommige mensen vinden dat je er niets meer mag over zeggen en je negatief overkomt. Dat doet ook zoveel pijn. Ik heb veel begrip voor jou sterke madam. Blijf doen wat je doet! Bewondering!
~ Ria
Je gevoelens erkennen, benoemen en er mee omgaan. Het is nog altijd voor velen een taboe, iets wat je moet wegduwen en dan verder gaan. Jammer genoeg werkt het niet zo want eens komen die gevoelens toch weer bovendrijven..... de bal die je onder water probeert te houden, weet je wel?
~ Veerle
Jouw woordkunst om (jouw) gevoelens onder woorden te brengen is -wat mij betreft- weinig mensen gegeven. Ze hebben -zonder twijfel- een MEERWAARDE voor lezers. Kortom : Blijf aub schrijven en bouwen aan de 'kantelbeweging'.
~ Mark, bezieler van Tolbo vzw
Wat een verademing om jouw mailtjes in mijn mailbox te krijgen, da's eens iets helemaal anders dan spam :)
Ik merkt dat ik hierdoor toch anders de wereld in kijk, omdat je toch een andere bril opzet na het lezen van de mailtjes.
~ Deborah
Ja, stuur me die gratis Email-reeks :
7 vensters die zachtjes weer licht en lucht brengen
= 7 e-mails met kleine openingen naar ruimte, rust en richting
Je kan je op elk moment weer uitschrijven, zonder gedoe
Deze mails lossen niks op.
Maar ze ademen met je mee.
Ze zijn een zacht kompas, om de dag op een fijne manier te starten.
IT DONES'TO BE THAT WAY
Imagine waking up every day
With clear, glowing skin
Feel confident taking selfies and posting them
No more worrying about blemishes
Enjoy going out without feeling self-conscious
Get compliments on your complexion
Active lifestyle without worrying about acne
Empowered and in control of your skin
No more insecurities about your skin
Refreshed with new self-esteem and confidence
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit. Autem dolore, alias, numquam enim ab voluptate id quam harum ducimus cupiditate similique quisquam et deserunt, recusandae.
Create Your Free Account