Mijn verhaal

Soms is (opnieuw) beginnen, het moedigste wat je kan doen

Mijn leven kantelde

Meer dan eens...

In 2004 verloor ik mijn man, Bert.

Opeens stond ik er alleen voor, als jonge mama met twee kinderen, net niet getrouwd, die stond al vast, maar die hebben we dus niet gehaald...


We vonden opnieuw een ritme, een manier van leven mét gemis.

Tot in 2022, het ondenkbare gebeurde.
Mijn zoon Tosh (22) stapte uit het leven. We vonden hem op kot in Leuven. Zijn broer Bram (18) was erbij. Terwijl ik schreeuwend de trappen afholde, is Bram uren bij zijn broer gebleven. Het leek als waken. Of hopende dat hij uit zijn slaap zou komen. Pure nachtmerrie.


Drie weken later overleed mijn papa aan pancreaskanker.
Zes weken van diagnose tot euthanasie. Zo kort. En daar ussendoor fietste mijn kind eruit.

Zes maanden later, vertrok Bram naar Nieuw-Zeeland. One-way-ticket.

Soms verlies je alles wat je had,
en kun je niet anders dan jezelf opnieuw gaan uitvinden

Tegelijk verloor ik mijn job. Mijn woonplek. Mijn dromen.
Rouw komt zelden alleen.


Ze brengt haar ‘vriendjes’ mee: verlies van zekerheid, toekomst, identiteit.

Bij elk afscheid verloor ik een stukje van mezelf. Wie was ik nog?
Zonder partner?
Zonder kind?
Zonder kinderen dichtbij?
Als dochter zonder papa?
Als vrouw zonder plek of richting?

Als ex-collega?

En toch… telkens opnieuw vond ik een sprankel adem.
Niet door te forceren, maar door te vertragen,
en te luisteren naar wat stil bleef fluisteren:

“Je hoeft niet geheeld te zijn om opnieuw te leven.”

In het verlies van alles,
vond ik de ruimte om opnieuw te worden
wie ik diep vanbinnen altijd al was.

Waarom de Kantelbeweging?

Omdat ik niet anders kan....

Na het verlies van mijn zoon Tosh voelde ik: ik heb iets nodig om me aan vast te klampen. Iets wat me houvast geeft, richting, adem. Een anker, dat me helpt niet in de diepte van het ravijn te verdwijnen, maar aan de rand te blijven. Om daar te blijven wandelen, zachtjes, stap voor stap.

In het begin dacht ik: misschien moet ik iets doen rond het mentaal welzijn van jongeren. Maar gaandeweg voelde ik… dat is niet mijn pad. Niet omdat het me niet raakt, wel omdat ik er niet genoeg bedding voor heb. Mijn grond ligt ergens anders.

De afgelopen 1.5 jaar is "mijn why" steeds duidelijker geworden. Ik wil mensen begeleiden die op een kantelpunt staan. Niet diegenen die midden in de rauwste rouw zitten, maar zij die voelen: “ik wil wél verder. Maar hoe dan?”

Zij die opnieuw adem willen vinden. Richting.


Niet door hun verlies weg te stoppen. Wel mét hun verlies. Mét hun rugzak. Naast hun verdriet. Want dat is ook wie ik altijd al geweest ben: Iemand die vooruit wil, die beweegt, die zoekt naar licht, zonder te doen alsof de schaduw er niet is.

De Kantelbeweging is geboren vanuit mijn eigen ademtocht omhoog. En nu wil ik die beweging delen. Omdat we niet gemaakt zijn om stil te blijven staan in de modder. Omdat je niet eerst ‘geheeld’ hoeft te zijn om opnieuw te mogen beginnen leven.

Wanneer je iemand verliest… ben je ook een deel van jezelf kwijt.

Maar in dat barstje, daar waar het pijn doet,

groeit ook het licht terug naar binnen.

Wie ben ik naast mijn rouwverhaal?

Ik leef op het ritme van de elementen

Ik ben gemaakt van water, vuur, lucht en aarde.
Elk element woont in mij. Elk element brengt me thuis.

In het water vind ik mijn stilte terug.
Ik zwem graag op plekken waar haast niemand komt. Daar waar de maan zachtjes over het water glijdt, waar de bladeren fluisteren en het orkest van vogeltjes het ritme van mijn adem bepaalt. Daar verdwijn ik even – om mezelf opnieuw te ontmoeten.

In het vuur herken ik mijn hartslag.
Ik hou van vlammen. Van vuurschalen, vuurcirkels, het geknetter van hout. Maar ook van vuurwerk, van de vonk van iets nieuws. Vuur nodigt me uit om los te laten wat niet meer dient, en tegelijk opnieuw vorm te geven aan wat geboren wil worden.

In de lucht voel ik mijn vrijheid.
De wind in mijn haren, op de fiets of met het raampje open in de auto – het is alsof mijn ziel dan zucht van opluchting. Ik hou van snelheid, van beweging, van mooie auto’s ook. Omdat ik niet gemaakt ben om stil te staan.

En in de aarde vind ik mijn bedding.
Mijn voeten in de modder. Mijn lijf verbonden met de grond. Ik hou van de geur van aarde, van het gevoel van thuiskomen. Soms neem ik letterlijk een modderbadje. Omdat rouwen ook dat is: je laten dragen, zelfs door de klei.

Ik leef, beweeg, voel, schrijf.
Ik speel met metaforen zoals de wind speelt met bladeren – licht, speels, en tegelijk vol betekenis.
De natuur is geen toevluchtsoord. Ze is mijn spiegel, mijn kompas, mijn taal.

Misschien ben ik gewoon een vrouw van de elementen. Niet om te ontsnappen aan het leven, maar om het ten volle te voelen.

Ik hoef de storm niet te temmen, ik mag dansen in haar wind.

Wat mag je van mij verwachten

Verwacht geen strak uitgestippeld pad. Bij mij geen 'moetens', maar zachte uitnodigingen.

Zoals bellenblaas in de zomerwind: licht, onverwacht, en toch vol betekenis.


Soms ben ik die zachte herinnering dat het oké is om te vertragen, te ademen, te voelen.


Ik reik aan, maar ik duw niet.

Wat ik breng, is ademruimte.
Eenvoud. Ritme. Erkenning. Geen oordeel.


En af en toe een vonkje vuur dat je herinnert aan de kracht die je dacht verloren te zijn.

Soms is rouw als een bel. Fragiel, transparant, vluchtig.

En toch, als je goed kijkt, vindt het licht daarbinnen altijd een manier om te spelen.


Elke bel draagt schakeringen van kleur, zelfs als de lucht zwaar is. Ze wiebelt, zweeft, danst… en weet: ik besta maar even, maar in dat moment ben ik puur leven.

Zo werk ik ook.


Ik begeleid je niet om 'je verdriet op te lossen',
maar om, te midden van dat alles, de sprankeling weer op te merken.


Een glimp van kleur, een ademhaling, een zachtere blik.
Want je hoeft het leven niet vast te houden om het ten volle te voelen. Je mag leren meebewegen, meeademen, meedansen.

Niet ondanks je rouw,
maar samen mét je rouw.
Zoals een bel danst met de wind.

Wanneer je iemand verliest… ben je ook een deel van jezelf kwijt.

Maar in dat barstje, daar waar het pijn doet,

groeit ook het licht terug naar binnen.

Voel je iets resoneren met mij &

mijn verhaal?

Wil je even verder mijmeren, verbinden of ontdekken of ik iets voor jou kan betekenen?

Je bent van harte welkom om te volgen, te lezen, te reageren of stilletjes mee te reizen…

Op Facebook deelde ik regelmatig brieven aan Tosh, mijn zoon, én nu sinds kort, aan De Kantelbeweging, brieven vol kantelpunten, inzichten en hoop.


Een plek waar rouw en leven naast elkaar mogen bestaan.

Op LinkedIn geef ik een inkijk in mijn missie, mijn zoektocht en hoe ik anderen begeleid. Ook daar deel ik verhalen, reflecties en sprankels van herkenning.

Op mijn website vind je gratis gidsen, online trajecten, info over Workshops, blogs, en andere materialen die je zachtjes uitnodigen om je eigen pad te verkennen, op jouw ritme, in jouw tijd.

En wil je persoonlijk iets kwijt of gewoon even hallo zeggen? Dan lees ik je graag. Je mag me altijd mailen : anett@dekantelbeweging.be

Ik hoef het pad niet te kennen,

als ik maar de moed vind om zachtjes verder te gaan.
en zolang ik het vertrouwen voel om mijn voeten te bewegen.

Terug naar Home

IT DONES'TO BE THAT WAY

Imagine waking up every day

  • With clear, glowing skin

  • Feel confident taking selfies and posting them

  • No more worrying about blemishes

  • Enjoy going out without feeling self-conscious

  • Get compliments on your complexion

  • Active lifestyle without worrying about acne

  • Empowered and in control of your skin

  • No more insecurities about your skin

  • Refreshed with new self-esteem and confidence

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit. Autem dolore, alias, numquam enim ab voluptate id quam harum ducimus cupiditate similique quisquam et deserunt, recusandae.